Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Τρίτη 29 Μαϊου: Οι Τούρκοι αρχίζουν την επίθεση από την πύλη του Αγ. Ρωμανού όπου το τείχος ήταν σχεδόν κατεστραμμένο. Οι πρώτες επιθέσεις αποκρούσθηκαν μετά από μάχη σώμα με σώμα στις οποίες ήταν παρόντες ο Ιουστινιάνης και ο Κων/νος. Σ' αυτή τη μάχη τραυματίστηκε ο Ιουστινιάνης και κατέφυγε στο Γαλατά.

ΜΙΑ ΛΑΪΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΗ: "Η κακή τύχη ηθέλησε και ελαβώθη ο καπετάνιος Γιουστουνιάς ( Ιουστινιάνης) με μια σαϊττέα εις τα σαγόνια και έτρεχε το αίμα εισέ όλο του το κορμί, και εσκιάχθη να μην αποθάνη, και δεν εμίλησε λόγον να βάλη άλλον εις τον τόπον του, μόνε άφησε τον πόλεμον καί έφυγε κρυφά, δια να μην τζακιστούνε οι σύντροφοι του. Και εμπήκανε οι εχθροί μέσα. Οπού αν ήθελε αφήσει άλλον εις τον τόπον τον, δεν ηθέλανε εμπή, οι εχθροί και ήθελε κρατεί τον πόλεμον και δεν ήθελε χάσει την χωράν, τόσο ότι ακόμα αντιστέκανε οι Ρωμαίοι και πολεμούσανε ανδρείως- και εσκλήρυνε πολλά ο πόλεμος. Και ο βασιλεύς, ωσάν· έμαθε ότι ελαβώθη ο καπετάνιος και έφυγε, τότε επήγαινε με αναστεναγμόν να τον ευρή, και ερωτά πού 'να τον ευρή. Και οι πολεμιστάόες, οι σύντροφοι του, επολεμούσανε χωρίς καπετάνιο. αμή αρχίσανε και αυτοί και άφηναν τον πόλεμον και εφεύγανε. Τότε επηρανε οι Τούρκοι θάρρος πολύ και οι Ρωμαίοι εόειλιάσανε πολλά. Και ετούτα εγίνισαν όιατίέφυγε ο καπετάνιος, οπού έκαμνε χρεία να στέκη και να πολεμά έως να αποθάνη εις την τιμήν του, και ήθελε όιόει θάρρος και των συντρόφων του, όιατί όλη η δύναμη του Τούρκου ήτανε εις εκείνην την μερέα. Και οι ελεεινοί Ρωμαίοι αμή ελιγοστεύανε και δεν ημπορουσανε να αντισταθούνε εισέ τόσο πλήθος Τούρκων". (Βαρβερινός κώδικας)

Η αποχώρηση του Ιουστινιάνη προκάλεσε σύγχυση και οι Τούρκοι άρχισαν να εισβάλλουν στην Πόλη κατά μάζες. Ακολούθησε η τελική αντίσταση κατά την οποία ο Κων/νος έπεσε πολεμώντας ως απλός στρατιώτης. Κι o καίσαρ, όταν άκουσε πώς έγινε πια το θέλημα του Θεού, επήγε στη μεγάλη εκκλησία, έπεσε και προσκύνησε ζητώντας έλεος από το Θεό κι άφεση αμαρτιών. Aποχαιρέτισε τον Πατριάρχη, όλο τον υπόλοιπο κλήρο, τη ρήγισσα, προσκύνησε σ' όλα τα σημεία κι εβγήκε από το ναό, πίσω εβόησε όλος ο κλήρος κι όλοι όσοι βρέθηκαν τότε εκεί, γυναίκες και παιδιά αμέτρητα τον ξεπροβόδισαν με θρήνους κι αναστεναγμούς, τόσο που έλεγες ότι η μεγάλη εκκλησία εσάλεψε από τον τόπο της, κι εμένα μου φαίνεται ότι ή βουή τους θα έφτασε κείνη τη στιγμή ίσαμε τον ουρανό. Καθώς έβγήκε από την εκκλησία είπε ένα μονό: "Όποιος θέλει να θυσιαστεί για τους ιερούς ναούς και την ορθόδοξη πίστη μας, ας με ακολουθήσει" και καβαλίκεψε το φαρί του κι ετράβηξε για τη Χρυσή Πύλη - εκεί ενόμισε ότι θα βρει τον άπιστο. Τον ακολούθησαν ως τρεις χιλιάδες πολεμιστές. Μπροστά στην πύλη είδαν πάρα πολλούς Τούρκους πού καρτερούσαν να πιάσουν τον καίσαρα. Τους εσκότωσαν όλους αυτούς. 'Έτσι ο καίσαρ έφτασε ίσαμε την πύλη, μα από τους πολλούς σκοτωμένους δεν ημπορούσε να προχωρήσει άλλο και πάλι βρέθηκαν μπροστά του άλλοι Τούρκοι κι έπολέμησαν και μ' αυτούς ως το θάνατο. Εκεί έπεσε ο ευσεβής καίσαρ Κωνσταντίνος υπέρ των ιερών ναών και της ορθοδοξίας, μήνας Μάιος, την 29η μέρα, αφού εσκότωσε με το χέρι του, όπως έλεγαν όσοι έμειναν ζωντανοί, πάνω από 600 Τούρκους, κι έτσι αλήθεψε ο χρησμός: "Με Κωνσταντίνο έγινε και πάλι με Κωνσταντίνο θ' αποθάνει". Γιατί οι αμαρτίες έρχεται ή ώρα και κρίνονται από το θεό και, καθώς λέγεται, οι κακουργίες κι οι ανομίες καταλύουν τους θρόνους των ισχυρών.

29η Μαϊου, 2:30 το μεσημέρι: Η χιλιόχρονη βυζαντινή αυτοκρατορία είχε καταλυθεί. Καμιάς πολιτείας η πτώση δεν θρηνήθηκε τόσο πολύ όσο της Πόλης του Ελληνισμού, επειδή ως το 1453 είχε παραμείνει το αδούλωτο προπύργιο του Βυζαντινού κράτους. Η αντίσταση των πολιορκουμένων μπροστά στους πολυάριθμους άπιστους για την πατρίδα και τη θρησκεία, έμεινε χαραγμένη στον υπόδουλο Ελληνισμό και δημιούργησε την εθνική συνείδηση στους 4 αιώνες σκλαβιάς. .... Οι Ελληνες μόλις διέτρεξε η φήμη πως έπεσε η Πόλη, άλλοι άρχισαν να τρέχουν προς το λιμάνι στα πλοία των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων και καθώς ορμούσαν πολλοί πάνω στα πλοία βιαστικά και με ακαταστασία χάνονταν, γιατί βούλιαζαν τα πλοία. Και έγινε εκείνο που συνήθως γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Με θόρυβο, φωνές και χωρίς καμιά τάξη έτρεχαν να σωθεί ο καθένας μέσα σε σύγχυση...
Ένα μεγάλο πλήθος άνδρες και γυναίκες, που όλο και μεγάλωνε από τους κυνηγημένους, στράφηκε προς τον πιο μεγάλο ναό της Πόλης, που ονομάζεται Αγια Σοφιά. Μαζεύτηκαν εδώ άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σε λίγο όμως πιάστηκαν από τους Τούρκους χωρίς αντίσταση. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν μέσα στο ναό από τους Τούρκους. Αλλοι πάλι σ' άλλα μέρη της Πόλης πήραν τους δρόμους χωρίς να ξέρουν για που. Σε λίγο άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι πιάστηκαν και πολλοί όμως από τους Ελληνες φάνηκαν γενναίοι αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, για να μη δουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους σκλάβους.
"Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν". Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, "Απόδειξις ιστοριών" (μετάφραση). Ο λαός διέδιδε με το τραγούδι του το σκληρό μήνυμα ως θέλημα Θεού. Πηραν την πόλιν, πηραν την, πηραν τη Σαλονίκη, πηραν και την Αγία Σοφιά, το μέγα Μοναστήρι, που ειχε τριακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυό καμπάνες κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος. Σιμά να βγουν τά άξια κι ο βασιλιάς του κόσμου φωνή τους ηρθ' εξ ουρανου κι απ' Αρχαγγέλου στόμα. Στις 2:30 το μεσημέρι η χιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το σύμβολο του Ελληνισμού και Χριστιανισμού, είχε καταλυθεί.

Η Λαϊκή μούσα θρηνεί για την άλωση της Πόλης: "Πάψετε το Χερουβικό, κι ας χαμηλώσουν τ' Άγια γιατί είναι θέλημα Θεού, η Πόλη να τουρκέψη". "Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες". Αλλά το γενναίο φρόνημα του έθνους με αισιοδοξία δηλώνει: "Σώπασε, κυρά Δέσποινα, μην κλαις και μη δακρύζης, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα' ναι". Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη, Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις. Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία, το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους. Τις το 'πεν; Τις το μήνυσε; Πότε 'λθεν το μαντάτο; Καράβιν εκατέβαινε στα μέρη της Τενέδου και κάτεργον το υπάντησε, στέκει και αναρωτά το: -"Καράβιν, πόθεν έρκεσαι και πόθεν κατεβαίνεις;" -"Ερκομαι ακ τα' ανάθεμα κι εκ το βαρύν το σκότος, ακ την αστραποχάλαζην, ακ την ανεμοζάλην απέ την Πόλην έρχομαι την αστραποκαμένην. Εγώ γομάριν Δε βαστώ, αμέ μαντάτα φέρνω κακά δια τους χριστιανούς, πικρά και δολωμένα." (δημοτικό, απόσπασμα).

Παραδοσιακοί και θαυμαστοί θρύλοι, αναπτύχθηκαν γύρω από την άλωση της Πόλης, για να θρέψουν τις ελπίδες και το θάρρος του εθνους επί αιώνες. "ΠΑλι με ΧρΟνουΣ και καιροΥΣ" Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους, ένα πουλί ανέλαβε να πάει ένα γραπτό μήνυμα στην Τραπεζούντα στην Χριστιανική Αυτοκρατορία του Ποντου για την Άλωση της Πόλης. Μόλις έφτασε εκεί πήγε κατευθείαν στη Μητρόπολη που λειτουργούσε ο Πατριάρχης και άφησε το χαρτί με το μήνυμα πάνω στην Άγια Τράπεζα. Κανείς δεν τολμούσε να πάει να διαβάσει το μήνυμα. Τότε πήγε ένα παλλικάρι, γιός μιας χήρας, και διάβασε το άσχημο μαντάτο "Πάρθεν η Πόλη, Πάρθεν η Ρωμανία". Το εκκλησίασμα και ο Πατριάρχης άρχισαν τον θρήνο, αλλά ο νέος τους απάντησε "Κι αν η Πόλη έπεσε, κι αν πάρθεν η Ρωμανία, πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι δικά μας θα' ναι". Πάρθεν η Ρωμανία Έναν πουλίν, καλόν πουλίν εβγαίν' από την Πόλην ουδέ στ' αμπέλια κόνεψεν ουδέ στα περιβόλια, επήγεν και-ν εκόνεψεν α σου Ηλί' τον κάστρον. Εσείξεν τ' έναν το φτερόν σο αίμα βουτεμένον, εσείξεν τ' άλλο το φτερόν, χαρτίν έχει γραμμένον, Ατό κανείς κι ανέγνωσεν, ουδ' ο μητροπολίτης έναν παιδίν, καλόν παιδίν, έρχεται κι αναγνώθει. Σίτ' αναγνώθ' σίτε κλαίγει, σίτε κρούει την καρδίαν. "Αλί εμάς και βάι εμάς, πάρθεν η Ρωμανία!" Μοιρολογούν τα εκκλησιάς, κλαίγνε τα μοναστήρια κι ο Γιάννες ο Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται, -Μη κλαίς, μη κλαίς Αϊ-Γιάννε μου, και δερνοκοπισκάσαι -Η Ρωμανία πέρασε, η Ρωμανία 'πάρθεν. -Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο. (Δημοτικό τραγούδι του Πόντου).

"ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΚΥΛΑΕΙ": Οι περισσότεροι τοπικοί θρύλοι για την άλωση της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε ένα σημείο: όλοι δείχνουν ότι ο χρόνος σταμάτησε με την κατάληψη της ιερής πόλης της Ορθοδοξίας από τους άπιστους Τούρκους και ότι η τάξη στον κόσμο θα επανέλθει με την ανακατάληψη της Βασιλεύουσας από τους Έλληνες. Έτσι, και στην Ήπειρο υπάρχει μιααντίστοιχη λαϊκή δοξασία. Συγκεκριμένα, ένα πουλί φέρνει την αναγγελία της πτώσης της Πόλης σε μια ομάδα βοσκών που εκείνη τη στιγμή ποτίζουν τα κοπάδια τους σε ένα ποτάμι, Ο θρύλος λέει ότι στο άκουσμα της φοβερής είδησης τα νερά του ποταμίου σταμάτησαν να κυλάνε, αφού και το φυσικό στοιχείο θεώρησε ότι η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν κάτι το ανήκουστο. Το ποτάμι θα συνεχίσει και πάλι να κυλάει, μόλις απελευθερωθεί η Πόλη, συνεχίζει ο λαϊκός θρύλος...

"ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥ": Κάποιος καλόγερος είχε ψαρέψει σε ένα ποτάμι ψάρια και τα τηγάνιζε κοντά στην όχθη του ποταμού. Τη στιγμή εκείνη ακούστηκε από ένα πουλί το μήνυμα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Τούρκους. Ο καλόγερος σάστισε και αμέσως τα μισοτηγανισμένα ψάρια πήδησαν από το τηγάνι και ξαναβρέθηκαν στο ποτάμι. Εκεί ζουν αιώνια μέχρι τη στιγμή της απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, οπότε και θα ξαναβγούν για να συνεχιστεί το τηγάνισμα τους.

"Ο Πύργος της Βασιλοπούλας": Στα κάστρα του Διδυμότειχου ένας κυκλικός πύργος, ο ψηλότερος ονομάζεται "πύργος της βασιλοπούλας". Η παράδοση λέει πως κάποτε ο βασιλιάς διασκέδαζε κυνηγώντας και στη θέση του άφησε την κόρη του. Όταν τον ειδοποίησαν ότι έρχονται οι Τούρκοι είχε τόση εμπιστοσύνη στην οχυρότητα του κάστρου ώστε είπε: "αν σηκωθεί από τη χύτρα ο κόκορας και λαλήσει, θα πιστέψω ότι κυριεύτηκε η πόλη.". Οι Τούρκοι όμως χρησιμοποίησαν δόλο και έδειξαν το χρυσοκέντητο μαντήλι του βασιλιά στην κόρη του. Αυτή μόλις το είδε, τους παρέδωσε το κλειδί του κάστρου κι έγινε αιτία της άλωσης. Όταν κατάλαβε πως την ξεγέλασαν, δεν άντεξε την ντροπή και αυτοκτόνησε πέφτοντας από τον πύργο. Από τότε ο πύργος λέγεται της βασιλοπούλας.

"0I ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ": Έ ναν από τους πύργους των τειχών της Πόλης τον υπεράσπιζαν τρία αδέρφια, άρχοντες Κρητικοί που πολεμούσαν με το μέρος των Βενετών (η Κρήτη τότε ήταν κάτω από την κυριαρχία των Βενετών). Μετά την πτώση της πόλης τα τρία αδέρφια και οι άντρες τους εξακολουθούσαν να πολεμούν και παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες τους οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν τον πύργο. Για το περιστατικό αυτό ενημερώθηκε ο Σουλτάνος και εντυπωσιάστηκε από την παλικαριά τους. Αποφάσισε, λοιπόν, να τους επιτρέψει να φύγουν με ασφάλεια από τον πύργο και να πάρουν ένα καράβι με τους άντρες τους και να γυρίσουν στην Κρήτη. Πραγματικά η πρόταση του έγινε δεκτή με τη σκέψη ότι έπρεπε να μείνουν ζωντανοί για να πολεμήσουν να ξαναπάρουν τη Βασιλεύουσα πίσω από τους απίστους. Έτσι οι Κρητικοί επιβιβάστηκαν στο πλοίο τους και ξεκίνησαν για το νησί τους. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στην Κρήτη και ο θρύλος λέει ότι περιπλανιούνται αιώνια στο πέλαγος μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η μάχη για την ανακατάληψη της Πόλης από τους Έλληνες. Τότε το πλοίο των Κρητικών θα τους ξαναφέρει στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουν και αυτοί μέρος στη μάχη και να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και το ελληνικό έθνος να ξανακερδίσει την Πόλη.

H Πόλις Εάλω

TI YPERMAXO

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ-29 MAϊOY 1453-ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ-ΜΑΜΑ ΓΕΡΝΑΩ

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

H OIKOΓΕΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΚΥΤΤΑΡΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ.ΠΑΡ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΕΙ Η ΔΟΜΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟΔ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ,Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΣΧΕΣΗ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΗΤΕΡΑΣ -ΠΑΙΔΙΟΥ.
ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΜΠΟΥΚΕΤΑ ΤΟΥΣ ΣΑ ΜΙΚΡΟ ΔΕΙΓΜΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Η ΠΡΩΤΗ ΠΗΓΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ 'ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ'ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ.ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ ΛΑΤΡΕΥΟΤΑΝ Η ΓΑΙΑ,Η ΜΗΤΕΡΑ ΓΗ,ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΤΟ 1914.ΓΙΟΡΤΑΖΕΤΑΙ ΤΗ 2η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΜΑΗ.ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ,ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ.

ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΑ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΧΗ.ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΜΑΣ.ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ,ΜΑΣ ΦΥΛΑ,ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΙΣΚΙΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΜΥΡΟ ΚΑΙ ΣΑΝ ΔΡΟΣΙΑ ΒΡΑΔΥΝΗ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ.
Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ,ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ,ΣΙΓΟΥΡΙΑ,ΑΓΑΠΗ,ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ.ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΕ ΟΠΟΙΑ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΙΩΘΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΣΦΙΧΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΗ ΜΑΝΑ ΤΟΥ.ΝΑ ΦΑΝΕΡΩΣΕΙ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ,ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ,ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ.ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟΣ ΟΤΙ ΕΚΕΙΝΗ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΕΙ.ΟΛΟΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΟΜΟΡΦΙΑ,ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ,ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ.ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΤΗ ΧΑΣΟΥΝ,ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΗΣ.ΕΝΩ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΑΝ ΠΟΤΕ ΝΙΩΘΟΥΝ ΕΝΑΝ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ ΚΑΗΜΟ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ.
ΑΥΤΗ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΜΑΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ,ΜΕ ΑΝΘΟΔΕΣΜΕΣ,ΜΕ ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ.
ΜΑΝΑ ΚΡΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ
ΜΑΝΑ ΓΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΝΑ ΓΕΡΟΣ,
ΜΑΝΑ ΑΚΟΥΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΟΣ
Α!!ΤΙ ΟΝΟΜΑ ΓΛΥΚΟ!
ΤΗ ΧΑΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΛΥΠΗ
ΜΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΤΗ ΜΟΙΡΑΖΕΙΣ
ΠΟΘΗΤΑ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΣ
ΔΕΝ ΤΗΣ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΥΣΤΙΚΟ!

ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΦΘΕΙΡΕΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΜΑΝΑΣ.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΟΙΩΣΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ Η ΛΥΣΣΑΛΕΑ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.



Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ
--------------------
ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕ ΠΥΡΕΤΩΔΩΣ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΖΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΨΟΓΑ.ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ.
ΤΟ ΑΝΘΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΤΑΝ ΝΑ ΤΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ.
ΑΝΟΙΞΕ ΕΝΑ ΣΥΡΤΑΡΙ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΕΝΑ ΚΕΝΤΗΜΕΝΟ ΣΕΜΑΙΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΣΕ ΤΟ ΒΑΖΟ ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.
ΕΡΙΞΕ ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΕ ΛΙΓΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ.ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ ΒΓΗΚΕ Ο ΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ.(ΘΕΕ ΜΟΥ ΠΟΣΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΕΙΜΑΙ).ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΙΣΤΟ,ΜΕ ΔΥΟ ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΙΑΣΤΩ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΑ ΕΧΩ ΑΛΛΟ ΚΑΘΗΚΟΝ.ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ.
ΕΡΙΞΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΕΝΤΗΜΕΝΟ ΠΕΤΣΕΤΑΚΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΕΒΑΖΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΖΟ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΗΚΕ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΙ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ.
ΕΓΕΙΡΕ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΛΛΑΞΑΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΗΣ.ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΡΕΒΑΤΙΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΚΡΕΒΑΤΑΚΙ,ΠΑΛΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ,ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ,ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΧΕ ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ.
ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΜΑΜΑ...Σ ΑΓΑΠΩ ΤΗΣ ΕΙΠΕ.ΜΑΖΙ ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ.ΗΤΑΝ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ ΓΙΑ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ.
ΞΑΝΑΘΥΜΑΤΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ.

(ΟΤΑΝ ΠΑΩ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ,ΘΑ ΤΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ Σ ΕΧΩ ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ).

Η ΝΕΑΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ,ΓΙΑΤΙ ΚΗΔΕΨΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ.ΟΜΩΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΤΑ ΖΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.
ΣΥΝΗΛΘΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ,ΣΚΟΥΠΙΣΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΟΥΣΚΕΨΕΙ ΤΟ ΠΕΤΣΕΤΑΚΙ, ΤΟ ΠΗΡΕ,(ΕΡΓΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ) ΚΑΙ ΤΟ ΕΣΤΡΩΣΕ ΜΕ ΚΑΜΑΡΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ.
ΗΤΑΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ Σ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΕΙΧΕ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΕΓΙΝΑΝ ΟΠΩΣ ΕΥΧΗΘΗΚΕ.
Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ.
ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΤΕ;;;;;
Αναρτήθηκε από JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΦΥΡΑΣ

ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΦΥΡΑΣ ।ΕΝΑΣ ΕΞΑΙΡΕΤΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ" ΟΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΑΚΟΥΡΑΣΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΔΩΣΕΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ।ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΤΗΣ ΕΦΥΡΑΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ,ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΑΛΤΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ। Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΦΥΡΙΩΤΩΝ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΑΣ.

ΑΝ ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ,ΕΣΥ

ΑΝ ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ
ΕΣΥ
Έμπαιναν στην τάξη πάνω σε οδοστρωτήρα
Μπες πεζός
Έκαναν μονόλογο
Κάνε διάλογο
Προσπαθούσαν να επιβληθούν
Επιχείρησε να συνεννοηθείς
Απέβλεπαν στην ομαδοποίηση
Ψηλάφισε τις ιδιαιτερότητες
Υποδείκνυαν μονόδρομους
Καλλιέργησε την ευρυχωρία
Είχαν προθέσεις αφέντη
Να έχεις θέση ηγέτη
Φέρονταν εξουσιαστικά
Να κινείσαι συναινετικά
Ένιωθαν αφεντικά των παιδιών
Να αισθάνεσαι συνέταιρός τους
Επιδίωκαν να κάνουν τα παιδιά κατάλληλα για το Σχολείο
Φρόντισε να είναι το Σχολείο κατάλληλο για τα παιδιά
Σερβίριζαν κονσερβοποιημένες αξίες
Βοήθησε να αυτοοικοδομήσουν το αξιακό τους σύστημα
Τους έδειχναν το δρόμο να ανεβούν
Μάθε τους πώς να σταθούν
Θέριζαν από θερμοκήπια υποκρισίας
Οδήγησέ τους στη δεντροστοιχία της κριτικής
Διακινούσαν τη σοβαρότητα μέσα από το κατσούφιασμα
Αποποιήσου την κληρονομιά και χαμογέλα
Επιβάλλονταν καταπιέζοντας
Απορρύθμισε τις σειρήνες του φόβου
Προωθούσαν ιδεολογία
Να παραθέτεις ποικιλία απόψεων
Προετοίμαζαν υποτακτικούς ακροατές
Να συζητάς και να ενθαρρύνεις
Απαιτούσαν εργασία
Να αποκτάς συνεργασία
Αναζητούσαν λάθη
Να αναγνωρίζεις επιτεύγματα
Στόχευαν στην απομνημόνευση
Να τους κινητοποιείς την κρίση

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΤΟΝ ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΤΗΣ ΕΦΥΡΑΣ ΚΥΡΙΟ ΣΑΛΤΑΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟ.(ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΙΚΡΟ ΚΕΛΛΑΡΙ)